Kwentong Sementeryo

Nakakapagod maglulupasay sa sementeryo. Wehehe noong undas syempre andun kaming lahat sa libingan ng aking lola. Ayun mabuti naman ang kalagayan niya (haha pa'no ko nalaman?). Para na naman akong batang nagkakasat sa damo, putik at linoleum kasama ang aking mga pinsan at mga pamangking sandamakmak. Syempre picture picture na naman. Pinakamarami naming pictures ay ngayong taon haha! Umabot kami ng mahigit limandaang ewang pictures. Gusto ko sanang maglaro ng kandila kaya lang naunahan na 'ko ng mga pamangkin ko. Namiss ko nang maglaro ng kandila dahil 'yun ang kasiyahan namin noong kami pa 'yung mga batang sinasaway ng matatanda. Birthday celebration din pala 'yun ng mga pamangkin kong nagbirthday noong Oct. 31 at Nov.1 haha ayos talagang mga petsa ng kapanganakan. Wala naman ibang gaanong nangyari. Maaga nga kaming nagsiuwi... dati mua 9am hanggang 9pm andun kami... ngayon hanggang 7 lang hehehe.

Teka ba't ko nga ba kinukwento 'to?

Hedban

Kahapon o noong isang araw ko lang nasubukan uling magsuot ng headband. Kanya-kanyang tawag lang yan. May mga tumatawag na hairband, hedban, heyrban, heydban... basta 'yung nilalagay sa ulo na parang bahaghari ang hugis. Ayan, napagtripan ko lang at ayun nga, nagulat ako sa presyo. Grabe noon 10-20 pesos lang presyo nung maayos na mga headband ngayon 80, 150 at mas mataas ang halaga (grade 5 pa kasi yata ako noong huling namili ng headband harharhar!). Wala lang bagay pala sa aking maikling buhok.

Matagal-tagal na rin akong hindi nakasulat dahil maraming ginagawa sa paghahanda para sa Pyestang Patay (at maraming oras ang ginugugol sa pannood ng maraming pelikulang nirerentahan sa Video City). Nakasanayan na kasi sa pamilya ang paghahanda ng pagkain at inumin sa sementeryo, parang mini-reunion. Mula umaga hanggang gabi kami doon, siguro ngayon hanggang 8 o kaya 9. Basta kung kelan magsawa magkwentuhan at magpiktyuran.

Ngayon, magbabasa ako dapat (actually manonood ng slideshow) ng manga ngayon. Hindi na kasi ako makahintay ng kasunod na episode ng Naruto Shippuuden. Nagsimula ako sa Chapter 330 at nasa 354 pa lang ngayon at dahil tamad nga akong mag-download ay pinagtitiyagaan ko na lang ang mga slideshow sa you tube dahil mas mabilis makita pero mas maganda sana yung scans. Hindi ko nga lang matuloy dahil ako'y gagawa ng chicken sandwich para bukas.

Siyam na posts na lang matapos ito ay pang-isandaang blog entry ko na haha! Hindi sa binibilang ko talaga pero wala lang nakita ko kanina na nakasulat na pala ako ng siyamnapung walang kwentang bagay tungkol sa kung anu-anong pangyayari sa aking buhay.

Gagawa na 'ko ng sandwich bago pa mapagalitan!

Puksain si Langgam

Kapag ikaw ay mabuting batang pumapasok sa paaraalan mula noong 6 yrs old ka o mas bata pa, siguradong laging kinukwento ang pabula ni Langgam at Tipaklong. Siyempre alam nating bidang-bida rito si Langgam. Masipag siya, mapag-impok, at marami pang mabubuting katangian ang kanyang taglay. Ngunit sa totoong buhay (haha) malalaman nating isa itong malaking kalokohan.

Galit ako sa mga langgam. Para sa akin, wala silang pinagkaiba sa mga daga, ipis at anay. Lahat sila ay peste at mapanira. Gaano na ba karaming pagkain ang hindi na makain dahil pinutakte ng mga langgam? At gaano na karaming damit ko ang nabutas dahil pinagpyestahan nila? Mapa-pagkain, rubber, styro, plastic, karton, watercolor (oo, paborito nila si Prang) pa man ay walang pinalalampas itong mga langgam na ito. Pati tubig kong maiwan sa mesa ng kahit ilang minuto pa lang, maya-maya'y marami nang lunod na langgam. Okay kaawa-awa nga naman itong si anteater at mga ibang hayop na kumakain ng langgam, pero kawawa rin naman ang mga taong nagtitipid sa mga panahong ito. Haay, ang tanging paraan na nga lamang kaya'y puksain ang mga nilalang na ito? Gaano kaya kalaki ang magiging epekto sa ecosystem at sa food web kung sakaling mawala nga itong mga langgam na ito? (ayoko nang alamin)

Para ring sa ating mga tao ang kasong ito (kaya lang tinatamad na akong magsulat at mamaya'y magiging usapang pulitiko at korapsyon na naman ito). Basta humanda lahat ng langgam na lalapit sa akin... siguradong sila'y maglalaho sa mundo. (di ako pwedeng maging Taoist)

Syempre Episode 81

Kapapanood ko pa lamang ng Shippuuden Episode 81. 'Kala ko madrama na naman eh. Wuhuhu! Mabuti naman at nabawi ng 'konti dito yung kapangitan ng episode 80. Nag-eextract na naman sila ng Bijuu at pinag-uusapan ang plano ng Akatsuki... haay nainis ako sa kanilang mga plano. Siyempre ito ang plano ng lahat ng super villains na sobrang gasgas na... Medyo wala rin palang gaanong kwento sa episode na ito. Nagawa lang naman ni Naruto ang kanyang bagong technique at bumalik na si Sai sa kanyang bading na kasuotan.

At alam ko na pala kung bakit wala ng bagong eps ang D. Gray-man. Masyado na pala kasing malapit ang agwat ng kwento sa manga at sa anime. Hindi ko lang alam kung kelan itutuloy.

Late Bloomer (with special translation for Mika)

Tawagin 'nyo na 'kong late bloomer pero sa totoo lang kasi, ngayon 'ko lang napag-isipan at naramdamang lubusan na hindi na ako nag-aaral. Isa na akong ganap na walang trabahong Pilipinong umaasa pa rin sa magulang para mabuhay. Bukod doon, ngayon ko lang naramdamang malungkot pala dahil hindi na kami muling magkikita-kita ng mga taong madalas ko lamang makasalubong sa aking pang-araw-araw na buhay noon. Dati kasi matapos ang graduation, naisip kong haay may board review pa at exam makikita ko pa 'tong mga 'to at magsasawa pa rin akong mag-aral (at mag-PSP sa klase). Pero ngayon kapag natapos na ang oathtaking, maaaring 'yun na ang huling pagkikita namin ng ilan sa aking mga kamag-aral na naging kaibigan ko na rin. Note: nagiging madrama si mabahongbata 'pag sumasapit ang alas dos ng madaling araw.

Dahil siguro sumapit na naman ang oras ng aking kadramahan sa buhay kaya bigla ko itong naisip. Sa dami kasi ng bagay na inaalala bago sa wakas ay nakapagbakasyon na tayo, ngayon ko lang naiisip ang mga bagay na ito. Nakakamiss din pala ang mga nakakainis na araw ng pagdadraft sa pangit na IDS kasama ang magugulo mong kamag-aral na iba't iba ang trip sa buhay. Sa mga panahong ayaw mong magpahiram ng markers dahil sobrang mahal ang mga ito at nang-away ka pa ng iba dahil sa groupwork. Wala, tapos na ang mga iyon, hindi na pwedeng balikan (as if gusto naman nating balikan pero wala lang nakakamiss). Mas marami kasi siguro tayong panahong inilalagi sa paaralan kaysa sa kahit ano pang ibang lugar kaya may ganitong attachment.

Pero ok lang. Sawa na rin naman akong mag-aral. At paglipas ng panahon, sawa na rin akong magtrabaho.

Woohoo! Translation for Mika:

Call me a late bloomer but really, it is only now that I realize that I’m not in school anymore. I am now a full-fledged bum still depending on her parents to live. Also, it is only today that I honestly felt sad that I’m not studying anymore, and I won’t be able to see the people I'm used to being with everyday. After our graduation, I thought to myself I’m still going to meet them during reviews and the boards anyway. I’ll still be cursing study sessions during the review so why bother thinking about missing the studying I was doing before the graduation? It is unfortunate but now that we are about to take our oaths as professionals, I was seriously thinking that it would be the last time that I will be able to be with some of my classmates whom I think I already became friends with. Note: mabahongbata usually becomes highly emotional at 2AM.

My dramatic speech may be due to these rare moments of my emotional mood swings. Anyway, I just came to realize these things since there were a lot of stuff that happened before and this was the only time we were actually able to rest. I never thought I would seriously miss drafting in that disgusting IDS building with all my “well-behaved” classmates (isn’t it SO ironic?). Also, who would even think I’d miss those times I hated lending my super-expensive markers and those times of war over group works? Well, everything’s over now and there’s no such thing as rewind in this life of ours (as if we would want that…). I just find it nice to remember those “happy times” (yeah right!). This (or only “My”) emotional attachment to school may possibly be due to spending more of our time in school than anywhere else.

But its ok, I’m tired of studying anyway. Time will just quickly slip away and for all I know I’m already fed up working.

UPCAT (yadayada)

Gabi na. Hmm umaga na pala... ayon sa aking pc eh dalawampu't walong minuto na matapos ang ala una. At sa haba ng pagtatayp ko nun ay nagpalit na ang oras, 1:29 AM. Bakit ba nagsusulat pa 'ko. Well, trip ko lang lagi naman eh. Katatapos ko lang manood ng "Death Becomes Her" na pinanonood din ni ate bago ako umalis ng bahay. Inirerekomenda ko ang palabas na ito sa lahat ng hindi pa nakapanood. Nakakaaliw sobra.

Naalala ko lang 'yung you tube trailer ng UPCAT ('yung movie). Kung hindi 'nyo pa nakita eh check nyo. Naaliw ako noong pinanonood 'yung trailer kaya naman naintriga akong tignan ang mga comment ng mga tao. Naghahanap ako ng comment mula sa mga taga-ibang planeta. May ilan akong nakita na wala lang naman. Ok na sana dahil mga taga-UP ang mga nagcocomment. May iba natuwa sa movie. Masaklap dahil marami ang nag-comment doon na hindi ko alam kung ano'ng diprensya at pinag-aawayan ang kanilang mga campus. Ang mga ito ang halimbawa at dahilan kung bakit sinasabihan ang mga UP students na mga hambog at mayayabang (na totoo naman). Natural naman na sa campus ang paangasan ng course, pati na rin ng campuses. Pero ano ba naman pati ba setting ng pelikula eh pagtatalunan. Kesyo mas maganda raw sa kung sa Diliman ka nag-eng'g, sa LB mas maganda pa raw, tae raw sa Baguio. Parang what the hell mga tao? Pare-pareho tayong mga taga-UP mahiya naman tayo sa ating mga balat na magkalat sa youtube ng kahihiyan. Pag-awayan ba ang mga courses at campuses. Maraming ganitong mababasa sa peyups.com pero ok lang site naman natin 'yun eh pero kumusta naman ang youtube. Isa nga lamang akong hamak na taga-CHE na nagtapos ng isang kursong hindi kilala sa UP pero kailangan nang matuto ng mga ilang freshies (at ilang not-so-freshies) na hindi lamang titulo ng kayabangan ang pagiging taga-UP. Mag-aral muna kayo at patunayang nararapat kayo sa UP bago magpahangin ok?

Hanggang d'yan na lamang ang lecture ko at nakakabanas na. Woohoo! Matutulog na 'ko! 1:49 AM.

Ulam ulam!

Kagabi nag-iisip ako ng pwedeng ilutong ulam para sa lunch ngayon. Nakaisip na ko ng beef stew, putsero, nilagang baka, adobo, tinola... pero kakakain lang namin nito nakakasawang mag-ulit hehehe... Kaya ang kinabagsakan ng ulam ko kanina ay pork na binabad sa orange, rosemary, oregano at paminta... Haay, pritong may sauce na lang at wala nang maisip... Pwede na siguro yung lasa kasi kinain naman ni Chibi 'yung share niya sa ulam. Maarte kasi si Chibi hindi siya kumakain ng processed at ng hindi luto ni Mama o Ate. Ayaw nga niya ng spaghetti na binili sa labas, gusto niya eh luto ni mama. Ayaw din niya ng mga lutong ulam na nabibili kung saan... marumi raw. Syempre lalong ayaw na ayaw niya ang dog food at leftovers. Mamaya... magpapasta kaya ako o pork uli? Kakakain lang din namin ng pasta kamakailan na may tomato, basil at sausage na sauce... haaay. Puro pagkain ang naiisip ko ngayon. Sana pag-uwi ni ate may pasalubong siyang Wimpy's pancit mula sa Gapo wahaha! Makakauwi rin akong Gapo 'pag nagkaroon ako ng pamasahe!