Kung may napili ka nang iboboto, wala na akong masasabi sa 'yo. Pero kung nag-iisip ka pa lang kung boboto ka ba o kung sino ang iboboto mo, sige lang mag-isip ka habang may oras pa. Kung trip mo namang basahin 'to, okay lang din.
Ito ay naisip ko lang naman habang kumakain ng yogurt na lasang luma. (Pinapalitan ko pero parang luma pa rin.) Haaay... anyway, sisimulan ko sa pagsasabing bumoto ka. Karapatan mo ito at tungkulin mo rin naman sa iyong mga kababayan. Kung hindi tayo boboto, sino pang aasahan nating gawin ito? Ngayon, ang tanong naman ay sinu-sino?
Dalawang bagay ang maimumungkahi ko sa iyo. Basahin ang mga sumusunod:
1. Magbasa-basa ng tungkol sa mga kandidato.
Humanap ka ng iba't ibang balita o impormasyon tungkol sa mga kandidato. Maraming mga articles mula CNN at mga pinagkakatiwalaang pahayagang lokal ang maaaring mahanap online. Pumili ka ng iba't ibang sources. Hanapin mo rin ang background, credentials at platform nila mula sa tumatakbong pangulo, senador at iba pang lokal na opisyal. Subukan mo rin manood ng mga naging speech o debate nila kung may oras pa.
Mahalagang tandaan na malaking pagkakamali ang maniwala sa lahat ng impormasyong nasa social media. Hangga't maaari, magbasa ng mga bagay na wala sa Facebook.
Medyo matrabaho ito pero kung alam mo na lahat ng 'yan at wala ka pa ring mapili, basahin ang nasa ikalawang bilang.
2. Mas simple ito. Isipin mo lahat nang naging leader sa buhay mo. Umpisahan mo sa magulang mo, guro, classroom officers, SK officials, team leaders, supervisors at marami pang iba. Ano ba ang gusto at ayaw mo sa kanila? Maaaring mong itanong sa iyong sarili ang mga sumusunod:
a. Ano bang naituro niya sa akin?
b. Paano ba nya ako naimpluwensyahan?
c. Gusto ko bang maihambing sa taong ito?
d. Tinuruan ba niya akong mapagbuti ang aking sarili at aking kapwa?
e. Makatarungan ba ang mga nagawang desisyon ng taong ito?
Pagnilayan mo nang mabuti kung anong klase ng tao ang gusto mong mamuno sa iyong bansa. Sa pagpiling ito, alalahanin mong hindi lamang nag-iisa ang Pilipinas sa daigdig na ito. May mahigit kumulang isang daan at siyamnapung bansa sa mundo (depende sa pagkukunan mo ng impormasyon). Bawat isa sa mga 'yan ay pinamumunuan ng mga taong kumakatawan sa kanila. Isipin mo rin kung magiging mahusay na kinatawan ba ang pipiliin mo. Mapapanatag ka ba kung kapitbahay mo ang taong 'yan? Maihaharap mo ba ang taong ito sa mahahalagang tao sa buhay mo? Maipagmamalaki mo ba sa lahat na siya ang kumakatawan sa lahat ng mamamayang Pilipino?
3. Sabi ko dalawa lang pero surprise! May number 3! Suriin mong mabuti kung anu-ano ang tunay na pinahahalagahan mo sa buhay. Mahalagang magkatulad kayo ng pinaniniwalaan at pagpapahalaga (values). May Diyos ka man o wala, naniniwala akong nalalaman mo kung ano ang tama at mali.
Sa huli, hindi ko na rin kinain 'yung yogurt.
tahanan ng mga gusgusin
Friday, April 29, 2016
Wednesday, April 27, 2016
Loyola
I usually don't write about useful information but I hope this would be somehow helpful.
My mother and I went to Loyola Plans Building in Makati yesterday to check on the status of her Educational Plan.
Loyola Building, 849 Arnaiz Ave., Makati, Metro Manila
In her case, she was already receiving checks for 7 years. However, she was wondering why she didn't receive her last check due last year. They actually sent her a message saying her check was already available for deposit. She trusted that her money will be in her account before the end of the year. January 2016 came and still, there was nothing. She followed up on the matter and they said they had to replace her check for some reason. After waiting for several weeks, there were still no updates. No one answered even though she kept on calling them after that.
It was only until recently when the news came out that we finally understood why they always delayed the issuance of the check. That's why yesterday, we went there to find out what will happen to the remaining amount.
Sorry for the glare. It's quite hard to read but I think it says: Filing of (something)-Timeplan; Educational Plan; Cash Surrender; Unrendered; Buy back, Termlife: Proceed inside customer service. (Ask for guard on duty.)
Anyway, in the end, we weren't able to get anything. Even the check that was supposed to be deposited a long time ago was not there. The status was: for replacement. When? I don't know. They said not to worry about it because despite the delay, the company will continue to operate and issue the checks after selling its assets. I just hope it's true.
Here are some things to prepare when going there to file a cash surrender, buy back, etc.
1. Original copy of your contract, certificate of full payment or whatever other important papers that are related to your plan. If it's not yours, meaning your name is not the one on the contract, you have to prepare an SPA (Special Power of Attorney). Prepare a photocopy of each. They have a copier there but you'd save time if you just bring yours.
2. A photocopy of 2 valid IDs. (Make it 2 copies just to be sure.)
3. Water and snacks. You'll probably wait for a long time.
You'll be filling out this form:
I don't know if they will change their procedure or system. I don't actually know anything specific about the plans and other details. Just go there and ask. Don't get confused by the line of people outside. Ask the person at the reception area as soon as you get there.
Good luck!
It was only until recently when the news came out that we finally understood why they always delayed the issuance of the check. That's why yesterday, we went there to find out what will happen to the remaining amount.
You'll see a lot of people outside. If you ask them, they're not actually waiting in line. Most of them are there because they are confused with the instructions from the guard at the reception.
If you are to ask the guard on the procedure, he'll only actually say 2 things:
1. If you are claiming your check, go to the second floor (but they aren't releasing any).
2. Go to the office on the ground floor for filing cash surrender, buy back, etc.
He always said please wait outside as both the ground and second floor are full. However, we didn't see any lines or any other people giving instructions to customers. Therefore, we went to the second floor.
It was chaos on the second floor. Everyone was gathering around some of the company's employees and asking some questions. Then there was a small table where other employees were (around 3 of them) telling people to sign up on their paper to follow-up on their checks. I don't know what was happening there but I heard that plan holders will be able to get their checks after 6 months or so. In the case of my mother, she told one of the employees that the check was supposedly available. Then, we were told to find some person handling these matters in the office on the ground floor.
Now, on the ground floor, they weren't allowing people to go inside the office. The guard was saying that but no one was controlling the people so we went in.
Everyone's busy so it's hard to know where to wait, where the line is, whom to talk to, etc. Eventually, a line of people waiting was formed for those people filing for cash surrender, unrendered, buy back, etc.
There were 3 employees on this desk here whom we could talk to about the details. They were really kind and tried to explain the process to each plan holder. I feel kind of sorry for them though. When the employees on the second floor cannot answer the customers questions, they tell them to inquire here. If the case is not really their concern, they tell people to go upstairs. Of course, people would get mad. If they had a procedure and were more organized in the first place, there wouldn't be any problems.
The sad thing is that there were no employees telling people what to do upon entering the office (except for one guy who was assisting those who were there for filing). Around lunchtime, some people became agitated because an employee suddenly prevented them from going inside. Some people were shouting and cursing which was already expected because they weren't giving them answers or even instructions on what to do.
Anyway, in the end, we weren't able to get anything. Even the check that was supposed to be deposited a long time ago was not there. The status was: for replacement. When? I don't know. They said not to worry about it because despite the delay, the company will continue to operate and issue the checks after selling its assets. I just hope it's true.
Here are some things to prepare when going there to file a cash surrender, buy back, etc.
1. Original copy of your contract, certificate of full payment or whatever other important papers that are related to your plan. If it's not yours, meaning your name is not the one on the contract, you have to prepare an SPA (Special Power of Attorney). Prepare a photocopy of each. They have a copier there but you'd save time if you just bring yours.
2. A photocopy of 2 valid IDs. (Make it 2 copies just to be sure.)
3. Water and snacks. You'll probably wait for a long time.
You'll be filling out this form:
I don't know if they will change their procedure or system. I don't actually know anything specific about the plans and other details. Just go there and ask. Don't get confused by the line of people outside. Ask the person at the reception area as soon as you get there.
Good luck!
Friday, April 22, 2016
Tons of Reasons Why I Hate People (Part 1)
I've had this in my drafts folder for almost 2 years. I haven't been able to publish it simply because I'm not done with it yet. I've decided to label this as part 1. I might post parts 2-50 in the future.
March 30,2014
Okay. Here's my list. I'm still working on it but it will surely be a long one.
1. They set an appointment then arrive 1 hour later (or never arrive at all). - Geez! It only costs 1 peso to send a message or please just answer my call!
2. They reserve a seat at the cinema or in the bus but they would occupy other people's seats. - Why do you think they asked you to choose a seat in the first place?
3. They don't know what "first come, first served" means. - Learn to fall in line people! (If parent's can't, schools should teach this. Seriously.)
4. They don't have any consideration for other people using the restroom. - There's a water closet in the cubicle. Notice the seat? You sit on it! (Don't give me a history or lifestyle BS. We all live in a modern world. This should be common sense by now.)
5. They bring their children in public places and let them misbehave. - They are YOUR children. Be responsible! (And don't tell me I don't understand because I don't have children. This has nothing to do with that. We are talking about common courtesy.)
6. They treat you based on how you dress. - This is especially true in shops in the mall. I'll wear whatever the heck I want to wear and that doesn't change the fact that I'm still a customer. Don't be disrespectful just because you don't see me in trendy and expensive clothes. And surprise, surprise! You're not the store owner. You're just a worker like the rest of us so do your job well.
7. They judge you depending on the language you use. - Unfortunately, I only speak Tagalog and English. In many retail establishments or restaurants, they prioritize customers who speak in English (and like in the previous post, English-speaking Filipinos in posh clothes). Why are we like this? Almost all of us can speak English but choose to speak in our mother tongue because it's just how it is. Look around you - you're in the Philippines! Oh, the shocking truth! Why does it have to do anything with being treated well? Don't get me wrong. It's perfectly fine to speak in English but we deserve to be respected regardless of the language we speak.
8. They walk slowly in very busy streets. - *bleep bleep* I almost got hit by a car because you're not paying attention and you are still walking very slowly in front of me! If you're a Filipino, you know that you should hurry when on the pedestrian crossing or else you'll be on your way to the emergency room - dead on arrival.
9. They don't read signs.
- It clearly says "Keep right. Give way to rushing passengers." There shouldn't even be a sign like this. It is... guess what? Common sense! This is also true when walking on hallways, sidewalks or corridors. It's an unwritten rule but yes it is a rule. Keep right.
- "10 items or less only" And here you come with your big cart standing in line with people carrying small baskets. Then when it is your turn, you'll cause a commotion while spouting insults to the cashier on how unreasonable they are for not letting you pay there.
10. They don't know how to behave properly in the movie theater.
- There is such a thing as "SILENT MODE" on your smartphone so that you can keep it quiet when needed. In the movie theater, there will be a movie playing and other people watching. Yes, people other than you. If you want to talk on your phone then get out!
- We should all feel comfortable when watching in the cinema, I do agree with that statement. But please, it is not your living room! Don't put you feet up in front of you because below your filthy shoes lie another person's head. Oh, you didn't know?
- I know you don't like her. I don't like her as well but I would kill you if you don't shut up!
March 30,2014
Okay. Here's my list. I'm still working on it but it will surely be a long one.
1. They set an appointment then arrive 1 hour later (or never arrive at all). - Geez! It only costs 1 peso to send a message or please just answer my call!
2. They reserve a seat at the cinema or in the bus but they would occupy other people's seats. - Why do you think they asked you to choose a seat in the first place?
3. They don't know what "first come, first served" means. - Learn to fall in line people! (If parent's can't, schools should teach this. Seriously.)
4. They don't have any consideration for other people using the restroom. - There's a water closet in the cubicle. Notice the seat? You sit on it! (Don't give me a history or lifestyle BS. We all live in a modern world. This should be common sense by now.)
5. They bring their children in public places and let them misbehave. - They are YOUR children. Be responsible! (And don't tell me I don't understand because I don't have children. This has nothing to do with that. We are talking about common courtesy.)
6. They treat you based on how you dress. - This is especially true in shops in the mall. I'll wear whatever the heck I want to wear and that doesn't change the fact that I'm still a customer. Don't be disrespectful just because you don't see me in trendy and expensive clothes. And surprise, surprise! You're not the store owner. You're just a worker like the rest of us so do your job well.
7. They judge you depending on the language you use. - Unfortunately, I only speak Tagalog and English. In many retail establishments or restaurants, they prioritize customers who speak in English (and like in the previous post, English-speaking Filipinos in posh clothes). Why are we like this? Almost all of us can speak English but choose to speak in our mother tongue because it's just how it is. Look around you - you're in the Philippines! Oh, the shocking truth! Why does it have to do anything with being treated well? Don't get me wrong. It's perfectly fine to speak in English but we deserve to be respected regardless of the language we speak.
8. They walk slowly in very busy streets. - *bleep bleep* I almost got hit by a car because you're not paying attention and you are still walking very slowly in front of me! If you're a Filipino, you know that you should hurry when on the pedestrian crossing or else you'll be on your way to the emergency room - dead on arrival.
9. They don't read signs.
- It clearly says "Keep right. Give way to rushing passengers." There shouldn't even be a sign like this. It is... guess what? Common sense! This is also true when walking on hallways, sidewalks or corridors. It's an unwritten rule but yes it is a rule. Keep right.
- "10 items or less only" And here you come with your big cart standing in line with people carrying small baskets. Then when it is your turn, you'll cause a commotion while spouting insults to the cashier on how unreasonable they are for not letting you pay there.
10. They don't know how to behave properly in the movie theater.
- There is such a thing as "SILENT MODE" on your smartphone so that you can keep it quiet when needed. In the movie theater, there will be a movie playing and other people watching. Yes, people other than you. If you want to talk on your phone then get out!
- We should all feel comfortable when watching in the cinema, I do agree with that statement. But please, it is not your living room! Don't put you feet up in front of you because below your filthy shoes lie another person's head. Oh, you didn't know?
- I know you don't like her. I don't like her as well but I would kill you if you don't shut up!
Thursday, April 21, 2016
Plastikan
Paano ko ba sisimulan 'to? Sa tagal ko nang hindi nagsusulat, hindi ko na alam kung ano'ng sasabihin. Sa bagay, bukod naman sa walang kapararakang mga bagay sa blog na ito, nariyan din ang mga reklamo ko sa mundo. Magrereklamo ako.
Nitong nakaraan ay nagtungo kami sa Quezon City Hall upang magbayad ng dapat bayaran. Matapos ang lahat ay doon na rin kami nananghalian.
Maraming kumakain sa paligid sapagkat maraming mga nagbebenta ng pagkaing Pinoy. Ilan sa mga ito ay kalamay, okoy, karyoka, turon, kanin at ulam, halo-halo, atbp. Habang masayang kumakain (bagama't nag-aalala sa dami ng mantika ng pagkain), napansin naming maraming umaalis na nag-iiwan ng mga pinagkainan nila sa mga halaman at ilalim ng mga upuan. Nakapagtataka sapagkat ni hindi ko man kinailangang tumingin pa sa malayo upang maghanap ng basurahan.
Nitong nakaraan ay nagtungo kami sa Quezon City Hall upang magbayad ng dapat bayaran. Matapos ang lahat ay doon na rin kami nananghalian.
Maraming kumakain sa paligid sapagkat maraming mga nagbebenta ng pagkaing Pinoy. Ilan sa mga ito ay kalamay, okoy, karyoka, turon, kanin at ulam, halo-halo, atbp. Habang masayang kumakain (bagama't nag-aalala sa dami ng mantika ng pagkain), napansin naming maraming umaalis na nag-iiwan ng mga pinagkainan nila sa mga halaman at ilalim ng mga upuan. Nakapagtataka sapagkat ni hindi ko man kinailangang tumingin pa sa malayo upang maghanap ng basurahan.
Ayan oh! Ang layo 'di ba? Sa katunayan, marami pang mga kalat ngunit hindi ko na lamang nakuhanan dahil nahiya naman ako sa ibang mga kumakain. At dahil may kahihiyan ako, itinapon ko naman lahat ng nakita kong basura sa lugar na iyan.
Tatlong malalaking basurahan, ilang hakbang lamang mula sa aming kinauupuan. Nakapagtataka kung bakit maraming pinagkainan sa paligid sa kabila nang pagkakaroon ng mga basurahang makikita mo kahit hindi ka mahilig sa kalabasa.
Katamaran lang talaga ang tanging naiisip kong dahilan. Bakit ba ang tamad-tamad ng mga tao? Napakasimpleng bagay nito pero bakit hindi magawa nang maayos? Ano ba yan? Gising mga kababayan, maliit na bagay lang ito. Ni hindi ka man pagpapawisan sa paglapit sa basurahan (Yes, zero calories). Ang dami-dami nating reklamo sa buhay pero wala tayong ginagawa para solusyunan ito. Gusto ko sanang maniwalang hindi pa napag-iiwanan ng sibilisasyon ang Pilipinas ngunit parang nawawalan na ko ng pag-asa.
Ang daming dinadahilan at ang daming sinisisi. Ang daming dinadahilan. Ang daming sinisisi. 'Yan na nga ba talaga ang nangingibabaw na ugali ng mga tao sa bansang ito? Sana'y gugulin na lamang natin ang oras sa paggawa ng mga bagay na ikabubuti ng ating buhay. Itigil na sana ang pag-asa lamang sa iba. "May magtatapon naman nyan." Tsk tsk tsk.
Simple lang naman. Gawin natin kung anong makakaya natin. Sanayin natin ang ating mga sariling gawin ang tama. Ayusin natin kung ano ang mali.
Grabe basura lang ang dami ko nang sinabi. 'Yun nga yun eh. Sariling BASURA LANG natin hindi pa maitapon nang maayos. Anong mahirap doon?
Buti na lang may mga grupo ng taong gumagawa nito. May mga tao pa ring may malasakit.
At dahil ako ito, sa totoo lang hindi naman ko sinasadyang sabihin ng malakas: "Grabe ang tatamad ng mga tao. Ang lapit-lapit lang ng basurahan hindi pa itapon!" Nagpapasalamat na rin naman akong narinig nung katabi namin. Tumayo silang tatlo at iiwan na sana yung pinagkainan nila sa mga halaman. Sabi nung isa, "Uy yung basura..." May gamit din ang pagiging maldita minsan.
Diyan nagtatapon este nagtatapos ang aking kwento. Ayon nga sa pamangkin ko, "The End."
Friday, June 13, 2014
Star
Hindi ko alam kung bakit ako kumakain ng tinapay na may Star margarine. Hindi naman ako mahilig kumain ng tinapay sa umaga. Senyales ba ito ng pagtanda?
Oo nga naman bente sais na 'ko. Hindi pa naman katandaan ngunit malapit na ring mawala sa kalendaryo sabi nga nila. (Sino nga sila? Ewan ko rin.)
Naubos ko na ang kalahati ng tinapay. Kakaiba. Kulay dilaw na parang may sakit. Hindi ko masabi kung masarap o hindi. Parang... ahh! Panghugas ng pinggan! Hindi pa ako nakakain ng panghugas ng pinggan ngunit tuwing tititigan ko ang tinapay, ito ang naiisip ko. Hindi rin ako mahilig maghugas ng pinggan. Ano ba yun?
Ayan, ubos na!
Oo nga naman bente sais na 'ko. Hindi pa naman katandaan ngunit malapit na ring mawala sa kalendaryo sabi nga nila. (Sino nga sila? Ewan ko rin.)
Naubos ko na ang kalahati ng tinapay. Kakaiba. Kulay dilaw na parang may sakit. Hindi ko masabi kung masarap o hindi. Parang... ahh! Panghugas ng pinggan! Hindi pa ako nakakain ng panghugas ng pinggan ngunit tuwing tititigan ko ang tinapay, ito ang naiisip ko. Hindi rin ako mahilig maghugas ng pinggan. Ano ba yun?
Ayan, ubos na!
Tuesday, May 27, 2014
Blag!
I miss blogging! I'm out of ideas though. What to write about? Hmmm... I'm once again losing interest in the things that I've once liked.
I don't want my blog entries to be as boring as me. Unfortunately, this is how my brain is right now - empty and useless. I missed the days when I can just write about anything. It's not that they are really interesting but I did enjoy writing them.
I'll try again next time.
I don't want my blog entries to be as boring as me. Unfortunately, this is how my brain is right now - empty and useless. I missed the days when I can just write about anything. It's not that they are really interesting but I did enjoy writing them.
I'll try again next time.
Saturday, July 6, 2013
RAM
Some of the things I should be doing while trying to figure out what to do with my life...
1. Stay stable
2. Get a part-time job
3. Lose weight
4. Find a new hobby
5. Save money
6. Invest
7. Improve skills
8. Develop new skills
9. Avoid forming unhealthy attachments
10. Stop procrastinating
Some of them I'm already doing but many of them are still waiting to be done...
1. Stay stable
2. Get a part-time job
3. Lose weight
4. Find a new hobby
5. Save money
6. Invest
7. Improve skills
8. Develop new skills
9. Avoid forming unhealthy attachments
10. Stop procrastinating
Some of them I'm already doing but many of them are still waiting to be done...
Tuesday, July 2, 2013
Lamok
Tag-ulan na naman kaya maraming lamok. Lalo na siguro sa bahay namin dahil walang kuryente simula mamayang alas dose ayon sa balita. Ano na kayang mangyayari sa Olongapo? Hanggang kelan kaya mawawalan ng kuryente? Hihihihi. Hindi nakakatuwa. Paano magkaklase? Paano magbabangko? Paano maggagala? Paano magmo-mall? Paano manunuod ng sine? Paano magpe-peysbuk?
Buti na lang at may internet sa kinauupuan ko ngayon at kahit paano'y hindi ako nababagot. Nakakainis mag-isip ng mga bagay na mahirap sulusyunan. Parang ayoko na lang isipin. Mas gusto ko pang pansinin ang mga walang kwentang bagay dahil yun ang madali. Hmmm... mabaho na tamad pa?
Sa totoo lang wala na talaga akong maisip isulat kaya kung anu-ano na lang pinaglalalagay ko. Walang nakakaaliw na ginagawa ang utak ko.
Kailangan ko na palang magsulat ng mga utang kong reviews. Hanggang sa muli!
Buti na lang at may internet sa kinauupuan ko ngayon at kahit paano'y hindi ako nababagot. Nakakainis mag-isip ng mga bagay na mahirap sulusyunan. Parang ayoko na lang isipin. Mas gusto ko pang pansinin ang mga walang kwentang bagay dahil yun ang madali. Hmmm... mabaho na tamad pa?
Sa totoo lang wala na talaga akong maisip isulat kaya kung anu-ano na lang pinaglalalagay ko. Walang nakakaaliw na ginagawa ang utak ko.
Kailangan ko na palang magsulat ng mga utang kong reviews. Hanggang sa muli!
Monday, July 1, 2013
Isda
Uy kumusta, Blog? Matagal din tayong hindi nagkita. Pati yung mga isda sa ibaba ngayon ko na lang napakain. Buti na lang buhay pa sila.
Wala naman talaga akong naisip pang isulat. Nakita ko nga lang 'to sa twitter dahil nilista ko pala 'to dun. Haha! Ang dami ko na namang sinimulang blog. Siguradong mababaon din sila sa limot sa paglaon ng panahon pero keri lang. Haha! Ang saklap!
Bawal nang sumulat ng kahit anong hindi kanais-nais sa blog na ito kaya mag-iisip ako ng kung anumang kanais-nais. Hmmm... errr... ang hirap! Baka tumanda na 'ko sa kakaisip.
Napagtanto ko lang, kahit mabahong bata ako, maarte ako sa kalinisan. Good luck sa 'min bukas. Sana eh matiwasay na lamang makauwi ng bahay at hindi ko kayang magtagal sa lugar na 'yon. Ako na ang maselan pero hindi ko ipagpapalit ang kalusugan ko para lang masabing nakikisama ako. May choice naman kasi. Haha! Depensahan ang sarili!
Ano pa bang nakakaaliw sa mundo? Hmm... natutuwa lang akong nagkakaroon na ako ng pagkakataong kumuha muli ng mga litrato ngayon kaya wala... masaya lang.
Wala naman talaga akong naisip pang isulat. Nakita ko nga lang 'to sa twitter dahil nilista ko pala 'to dun. Haha! Ang dami ko na namang sinimulang blog. Siguradong mababaon din sila sa limot sa paglaon ng panahon pero keri lang. Haha! Ang saklap!
Bawal nang sumulat ng kahit anong hindi kanais-nais sa blog na ito kaya mag-iisip ako ng kung anumang kanais-nais. Hmmm... errr... ang hirap! Baka tumanda na 'ko sa kakaisip.
Napagtanto ko lang, kahit mabahong bata ako, maarte ako sa kalinisan. Good luck sa 'min bukas. Sana eh matiwasay na lamang makauwi ng bahay at hindi ko kayang magtagal sa lugar na 'yon. Ako na ang maselan pero hindi ko ipagpapalit ang kalusugan ko para lang masabing nakikisama ako. May choice naman kasi. Haha! Depensahan ang sarili!
Ano pa bang nakakaaliw sa mundo? Hmm... natutuwa lang akong nagkakaroon na ako ng pagkakataong kumuha muli ng mga litrato ngayon kaya wala... masaya lang.
Heto na naman ang eksena ng buhay ko bukas. See you!
Saturday, February 2, 2013
Tuwing sumusulat ako at hindi ko natatapos, nahihirapan an akong dugtungan ito. Dapat tuwing susulat ako eh yung tuluy-tuloy. Ano na nga?
Wednesday, July 11, 2012
Sana (repost from another blog)
It's nice to read some blog entries from years ago and realize how normal or abnormal I was before. Here's one post I found interesting.
I'm going to make a list of some small-time and short-term goals just to keep me sane for now since I've been "emotionally unstable" for the past couple of months. Where should I start?
1. Sleep at 11pm and wake up at 4am as often as I can to be able to have a somehow normal sleep cycle that I haven't had for years.
2. Organize things once a week so I don't lose important stuff. I wonder where my 7.5m measuring tape went...
3. As much as possible, return things where they were originally placed so as not to lose a lot of time looking for things that should be there when needed.
4. Eat meals on time to avoid reasons to buy more medicines.
5. Feeding the fish is therapeutic... and it will keep them alive. Do it everyday.
6. Always make a list of things to do so that I don't panic when I remember them in the middle of the night.
7. Never lose that 7.5m measuring tape I just found a couple of minutes ago.
8. Finish a book every month. I still have Bag of Bones, A Series of Unfortunate Events Book 3, 12 (weird that I haven't finished this), Duh?!!, Hellbound Hearts, No Fear Shakespeare: Romeo and Juliet (yeah, strange), any many more.
9. After finishing all the books, buy that interesting Philosophy book in Fully Booked.
10. Explore new design sites for references.
11. Go out with friends every once in a while.
12. Take supplements everyday. It'd be a waste of money if they expire.
13. Never forget to take your meds on time so as not to get woozy in the morning.
14. Defragment PC every week since it will take too long if this will be done everyday.
15. Charge phones even though no one sends a message except for work.
16. Facebook is evil. Keep away from that website.
17. Finish that bottle of brandy so that it won't go to waste. (Is this good?)
18. Throw all unnecessary stuff on your table.
19. Take pleasure in killing ants.
20. Save enough money for that lovely case logic bag. Hahaha!
I'm going to make a list of some small-time and short-term goals just to keep me sane for now since I've been "emotionally unstable" for the past couple of months. Where should I start?
1. Sleep at 11pm and wake up at 4am as often as I can to be able to have a somehow normal sleep cycle that I haven't had for years.
2. Organize things once a week so I don't lose important stuff. I wonder where my 7.5m measuring tape went...
3. As much as possible, return things where they were originally placed so as not to lose a lot of time looking for things that should be there when needed.
4. Eat meals on time to avoid reasons to buy more medicines.
5. Feeding the fish is therapeutic... and it will keep them alive. Do it everyday.
6. Always make a list of things to do so that I don't panic when I remember them in the middle of the night.
7. Never lose that 7.5m measuring tape I just found a couple of minutes ago.
8. Finish a book every month. I still have Bag of Bones, A Series of Unfortunate Events Book 3, 12 (weird that I haven't finished this), Duh?!!, Hellbound Hearts, No Fear Shakespeare: Romeo and Juliet (yeah, strange), any many more.
9. After finishing all the books, buy that interesting Philosophy book in Fully Booked.
10. Explore new design sites for references.
11. Go out with friends every once in a while.
12. Take supplements everyday. It'd be a waste of money if they expire.
13. Never forget to take your meds on time so as not to get woozy in the morning.
14. Defragment PC every week since it will take too long if this will be done everyday.
15. Charge phones even though no one sends a message except for work.
16. Facebook is evil. Keep away from that website.
17. Finish that bottle of brandy so that it won't go to waste. (Is this good?)
18. Throw all unnecessary stuff on your table.
19. Take pleasure in killing ants.
20. Save enough money for that lovely case logic bag. Hahaha!
Muling Ilathala?
I am the lord of the lazy.
If not for the money, then I wouldn't have looked for a job.
I just want to lie around and watch tv all day.
I hate waking up early.
I hate meetings.
I hate taking baths.
I hate washing dishes.
I hate chores.
I hate checking emails.
I hate getting up to get a glass of water.
I hate walking.
I hate talking to people.
I hate taking down notes.
I hate sitting down in front of the pc to do work.
I hate thinking.
I love procrastination.
I want more sleep!
I want to sleep forever!
from Confessions of ME, Kamot Papel
Kape
Grabe. Na-miss ko ang pagsulat dito. Ngayon ko lamang napagtanto na napakadrama na pala ng mabahong bata. Pasensya naman at may pinagdaraanan lamang. Ngayon, wala lang din naman akong maisulat na nakaaliw. Gusto ko lang bumisita. Gusto ko lang tignan kung may nagbago. Parang wala naman. May mga pangyayari lang na hindi nakakatuwa. Marami rin namang bago at maipagdiriwang. Sa totoo lang, ako wala pa rin. Parang wala lang talaga.
Sunday, January 8, 2012
Skips
Ang hirap tuloy mag-isip kung ano'ng isusulat ko. Habang ako'y nakasakay ng bus patungong bahay ay napakarami kong naiisip. Sa totoo nga'y sobrang dami sabay-sabay. May mga naaalala ako ngunit sabog-sabog at malabo. Hinihiling ko na lang noong mga panahong iyon na mawalan ako ng malay o kaya'y bigla na lang makatulog. Isa sa mga pinakaayaw ko itong nangyayari sa akin. Nababaliw ako kapag naloloko ang aking focus. Parang pumapasok ako sa isang mundo na lahat ng mga karanasan ko sa buhay kong ito ay isa-isa at madalas ay sabay-sabay na bumubungad sa akin.
Sa ngayon ay nagbibigay ako ng aking mga haka-haka tungkol sa kaligayahan at ang walang katiyakan nito. Maraming palagay tungkol sa paraan ng pagkakamit ng kaligayahan. Sa aking opinyon tulad ng aking sinasabi sa aking kaibigan, ang kaligayahan ay wala na sa mga tunguhin ng mga tao sa panahong ito. Hindi na natin mahahanap ang kaligayahan. Hindi nga natin alam kung ano talaga ang kaligayahan kaya't natural lang din na hindi natin ito makuha.
Masyado nang nabilog ng media ang ating mga utak sa pagpapaniwala sa atin na ang kaligayahan ay isang konsepto na nagpapahayag ng pagiging masaya ngunit kung ganoon lang kasimple 'yon edi ang dami na sanang tunay na maligaya. Ang tanong pa'y paano nga ba magiging maligaya? Ano dapat ang depenisyon ng kaligayahan kung hindi ito simpleng kasiyahan? Isa pang pagpapalagay ay maari namang hindi kalungkutan ang resulta ng kawalan ng kaligayahan. Maaaring mali ang konsepto natin nito kaya't nagkukumahog tayong gawin ang lahat upang makamit ito ngunit naliligaw lamang. Sa kasamaang palad, hindi tayo pinahihintulutan ng siyang may kapangyarihan na paglaruan lamang ang kaligayahan kaya't isang bagay ito na kailangang siliping mabuti at lubusang maintindihan upang tuluyang mabatid ang nararapat upang tumungo sa kaligayahan.
Nalilito na ako kaya't ilalagay ko na lamang ang aking mga kuro-kuro sa aming usapan tungkol sa kaligayahan. Ang una ko yatang gustong ipahiwatig ay sobrang malayo na sa katotohanan ang mga happy ending sa mga kwento. Ang kaligayahan ay isang bagay na hindi na kayang makuha ng kahit sino sa mundong ito.
Sa ngayon ay nagbibigay ako ng aking mga haka-haka tungkol sa kaligayahan at ang walang katiyakan nito. Maraming palagay tungkol sa paraan ng pagkakamit ng kaligayahan. Sa aking opinyon tulad ng aking sinasabi sa aking kaibigan, ang kaligayahan ay wala na sa mga tunguhin ng mga tao sa panahong ito. Hindi na natin mahahanap ang kaligayahan. Hindi nga natin alam kung ano talaga ang kaligayahan kaya't natural lang din na hindi natin ito makuha.
Masyado nang nabilog ng media ang ating mga utak sa pagpapaniwala sa atin na ang kaligayahan ay isang konsepto na nagpapahayag ng pagiging masaya ngunit kung ganoon lang kasimple 'yon edi ang dami na sanang tunay na maligaya. Ang tanong pa'y paano nga ba magiging maligaya? Ano dapat ang depenisyon ng kaligayahan kung hindi ito simpleng kasiyahan? Isa pang pagpapalagay ay maari namang hindi kalungkutan ang resulta ng kawalan ng kaligayahan. Maaaring mali ang konsepto natin nito kaya't nagkukumahog tayong gawin ang lahat upang makamit ito ngunit naliligaw lamang. Sa kasamaang palad, hindi tayo pinahihintulutan ng siyang may kapangyarihan na paglaruan lamang ang kaligayahan kaya't isang bagay ito na kailangang siliping mabuti at lubusang maintindihan upang tuluyang mabatid ang nararapat upang tumungo sa kaligayahan.
Nalilito na ako kaya't ilalagay ko na lamang ang aking mga kuro-kuro sa aming usapan tungkol sa kaligayahan. Ang una ko yatang gustong ipahiwatig ay sobrang malayo na sa katotohanan ang mga happy ending sa mga kwento. Ang kaligayahan ay isang bagay na hindi na kayang makuha ng kahit sino sa mundong ito.
- ang mga happy ending laging walang kasiguraduhan kaya hindi rin natin masasabing"happy" talaga. maraming maaaring mangyari.
- ngunit kung trahedya ang magiging katapusan ng kwento. sigurado kahit detalyado pa ang mga pangyayari ay masasabi mong yun na talaga yun at wala nang iba pa.
- sa bagay kailangan mo silang gawan ng ideal na happy ending dahil nabubuhay pa rin sila sa gawa-gawang mundong mayroon pang existing na kaligayahan.
- walang kaligayahang mababaw. katuwaan lang siguro yun pero ang kaligayahan ay definite. iisa lang ito at wala na ito sa mundong ating kilnalalagyan.
- ang kaligayahan ay isang karanasan, ultimate at pangmatagalan. hindi ito mahahanap sa isang hamak na nilalang lamang. mali ang patutunguhan ng kaligayahang ibinigay lamang ng isang nilalang dahil maaari itong mawala sa panahong maisip ng nilalang na ito na hindi na ikaw ang kaligayahang kanyang hinahangad.
- sa kaligayahan namang iyong tinutukoy, nararating lamang ito ng mga taong ginamit ang lahat ng maaring paraan upang gawing makabuluhan ang paglalakbay nila rito sa mundo. ang kaligayahang matatanggap mo mula sa ganitong paraan ang siyang hindi mapapantayan. isang malaking pagkakamali kung iisipin ng mga taong makukuha nila ang kaligayahang ito sa madaling paraan gayundin naman kung sila'y magpapakasakit. ang kaligayahang ito'y matatagpuan lamang kung maaabot ng ating pang-unawa ang tunay na layunin ng buhay na ito. isang bagay na hindi kaya ng aking pag-iisip sa mga panahong ito.
- sa aking pananaw, maaaring walang kasulatan o kaya'y mga gawa ng pananampalataya ang makapagtuturo sa atin kung ano o paano marating ang kaligayahan. lahat ay haka-haka lamang kaya nga't walang nakababatid kung ano ang mayroon kapag tayo'y tumawid na sa ibang dimensyon ng buhay. Sa aking paniniwala ay nakatago sa bawa't isa ang paraan at daan tungo sa kaligayahan ngunit mahirap itong saliksikin o kaya nama'y matagal na itong nakahain sa ating mga harapan ngunit mahirap lamang talaga itong makita sa mga panahong ito. walang nakakaalam kung ano ba itong kaligayahang ito kaya't malabo na itong sapitin ng sinuman.
- sa paghanap na iyon ay tila naghahanap tayo ng wala dahil maaaring ang kaligayahan ay isang beses lamang nating mapanghahawakan. ang kaligayahan na ating tinutukoy ay nawala na at lalong mahirap hanapin dahil sa iba't ibang konsepto nitong binigyang buhay ng mga tao. ngunit ang nag-iisang kaligayahan ay nagmimistulang isang misteryo sa atin ngayon at wala nang makaiintindi pa dahil nasakluban na ng kadiliman ang bawat isa sa atin.
- walang makapagsasabi kung ano ang kaligayahan. sa ngayon, siguro'y dapat gawing malinaw sa ating mga nilalang na ang kaligayahan ay hindi siyang nakapagpapasaya lamang sa atin. hindi nga natin sigurado ang kaligayahan ngunit pihadong mahihirapan nating mahanap natin ito. marapat sigurong simulan nating ihiwalay ang ating mga sarili sa mga bagay na naglalayo sa atin sa ating sarili. sa ating sariling siyang binigyan Niya nang buhay at doon simulan ang paghahanap at pagtatanong kung mayroon pa ba tayong makakamit na kaligayahan. doon tayo'y aasang makahanap ng sagot kung nasa atin ba ang kaligayahan o talagang hindi na ito abot ng ating mga kamay sa mundong ito.
Friday, January 6, 2012
Wh-wh-wh-what?
Ayoko na muling maging alipin ng Facebook. Natutunan ko nang tigilan ito noong ako'y nagtatago sa mundo. Ngayong narito na naman ako at aktibong nag-iisip at nang-ookray, nagsisimula na naman akong mahilig sa fb. Sana ay malimutan ko na ito muli dahil naiinis ako kapag ito ang unang website na pinupuntahan ko 'pag bukas ng browser ko. Marami kasing kademonyohan yang fb na yan. Maraming masasamang bagay ang nakukuha sa evil social network na ito. Andami kong dapat hindi na nakikita na pinipilit ipakita sa akin ng fb. May mga chismis na iniiwasan ko nang makigulo pa ngunit ayan, I am notified. May mga tao akong nakikita na gusto ko nang patayin sa totoong buhay. Evil. Basta evil.
April
Isang bagay sa buhay nating mga tao ang siyang kasingkomplikado ng komposisyon ng ating katawan ang ating pangalan. Ang labo ko diba? Simple nga lang sa panlabas ang pangalan ngunit kung kakalikutin mo 'to eh sobrang nakakawindang. Siguro susubukan ko na namang ilista kung bakit ko pinoproblema ang mga pangalan. Sige ganun na lang kahit hindi related sa isa't isa.
Teka, una muna'y ililista ko ang mga uri ng pangalan ayon sa aking pananaw.
1. Maraming magkakaparehong pangalan. May mga pangalang sobrang common na pag sumigaw ka sa isang lupon ng mga tao ng Michael ay pihadong maraming lilingon.
2. May mga pangalang sobrang kakaiba naman na sobrang hirap basahin na dapat lagi kang may ID para makilala.
3. Meron din namang mga pangalan na hindi gaanong kakaiba at di rin gaanong common na madali naman ang spelling, hindi pa rin mabasa ng matino ng iba. Masakit sa damdamin yun (ayon sa pansariling karanasan).
4. May mga pangalan namang kaunti lamang ang pagkakaiba sa spelling ng iba o pareho pa nga minsan ngunit mahirap tantyahin kung ano ang nararapat na basa.
5. May mga pangalang generic na minsan nakakahiyang ipagsigawan sa publiko dahil baka lahat ng babae o lahat ng lalaki ay tumingin.
6. May mga pangalang nakakainsulto sa may-ari nito na minsan nakakailang sabihin dahil parang kinukutya mo sya o hinuhusgahan.
7. May mga pangalang adjective ang dating at madalas ay hindi bagay sa nagmamay-ari nito.
8. May mga pangalang sobrang haba na parang nakakapanghinayang na lang.
9. May mga pangalan din naman sobrang ikli na parang hindi sila mahal ng magulang nila.
10. May mga pangalang sobrang cute na hindi na bagay sa 'yo pag tumanda ka na.
11. May mga pangalang wala raw kinikilingang gender kaya ang hirap naman malaman kung babae o lalaki ang may-ari.
May iba pang mga uri ng pangalan na hindi ko nabanggit pero titigil na ako sa 11.
Nalilito na ako ngayon kung tungkol saan 'tong sinusulat ko.
Teka, una muna'y ililista ko ang mga uri ng pangalan ayon sa aking pananaw.
1. Maraming magkakaparehong pangalan. May mga pangalang sobrang common na pag sumigaw ka sa isang lupon ng mga tao ng Michael ay pihadong maraming lilingon.
2. May mga pangalang sobrang kakaiba naman na sobrang hirap basahin na dapat lagi kang may ID para makilala.
3. Meron din namang mga pangalan na hindi gaanong kakaiba at di rin gaanong common na madali naman ang spelling, hindi pa rin mabasa ng matino ng iba. Masakit sa damdamin yun (ayon sa pansariling karanasan).
4. May mga pangalan namang kaunti lamang ang pagkakaiba sa spelling ng iba o pareho pa nga minsan ngunit mahirap tantyahin kung ano ang nararapat na basa.
5. May mga pangalang generic na minsan nakakahiyang ipagsigawan sa publiko dahil baka lahat ng babae o lahat ng lalaki ay tumingin.
6. May mga pangalang nakakainsulto sa may-ari nito na minsan nakakailang sabihin dahil parang kinukutya mo sya o hinuhusgahan.
7. May mga pangalang adjective ang dating at madalas ay hindi bagay sa nagmamay-ari nito.
8. May mga pangalang sobrang haba na parang nakakapanghinayang na lang.
9. May mga pangalan din naman sobrang ikli na parang hindi sila mahal ng magulang nila.
10. May mga pangalang sobrang cute na hindi na bagay sa 'yo pag tumanda ka na.
11. May mga pangalang wala raw kinikilingang gender kaya ang hirap naman malaman kung babae o lalaki ang may-ari.
May iba pang mga uri ng pangalan na hindi ko nabanggit pero titigil na ako sa 11.
Nalilito na ako ngayon kung tungkol saan 'tong sinusulat ko.
Thursday, January 5, 2012
Nikon
Tsismis ang nagpapaikot sa mga buhay ng mga taong tsismosa. Isa ako sa mga taong yan. Ano naman kasing gagawin ko sa mga bagay na nakikita at naoobserbahan ko kung hindi ko i-ttsismis 'di ba? 'Di masaya 'yun. Ngunit ang pagttsismis ay nararapat din magkaroon ng hangganan at nararapat na panuntunan.
Unang-una, piliin ang mga taong pagsasabihan ng tsismis. Nabibilang ako sa mga uri ng tsismosang nagbabahagi lang ng salita sa mga malalapit na kaibigan. Sa mga hindi ko katulad, isipin nyo naman kung kanino kayo nagbabahagi ng inyong mga materyal dahil baka mapa-trouble lang kayo dyan. Dito pumapasok ang ikalawang panuntunan - iwasang masangkot sa gulo. Napakasaklap kung nag-eenjoy ka ngang magkalat o kumalap ng tsismis ngunit obvious naman na mapapa-away ka. Tsk, tsk, tsk. Karugtong nito ang huling rule - be discreet. Hindi kailangang maging loud kapag tsismosa ka. 'Wag na 'wag kang pahahalatang hayok na hayok ka sa impormasyon o kayang excited kang magkwento. Dapat pasimple lang ang moves. Parang nagkukwento o nakikinig ka lang ng normal kahit sa sa loob mo'y nanginginig na ang iyong mga kalamnan sa tuwa sa nakakalap o naibabahaging impormasyon.
Marami nga sigurong tsismosa ang hindi nakakaalam ng mahahalagang impormasyon na aking ibinahagi. Bahala kayo. Manatili kayong mangmang at tatanga-tanga sa larangan ng pag-tsismis. Ako na ang expert! Bwahahaha!
Unang-una, piliin ang mga taong pagsasabihan ng tsismis. Nabibilang ako sa mga uri ng tsismosang nagbabahagi lang ng salita sa mga malalapit na kaibigan. Sa mga hindi ko katulad, isipin nyo naman kung kanino kayo nagbabahagi ng inyong mga materyal dahil baka mapa-trouble lang kayo dyan. Dito pumapasok ang ikalawang panuntunan - iwasang masangkot sa gulo. Napakasaklap kung nag-eenjoy ka ngang magkalat o kumalap ng tsismis ngunit obvious naman na mapapa-away ka. Tsk, tsk, tsk. Karugtong nito ang huling rule - be discreet. Hindi kailangang maging loud kapag tsismosa ka. 'Wag na 'wag kang pahahalatang hayok na hayok ka sa impormasyon o kayang excited kang magkwento. Dapat pasimple lang ang moves. Parang nagkukwento o nakikinig ka lang ng normal kahit sa sa loob mo'y nanginginig na ang iyong mga kalamnan sa tuwa sa nakakalap o naibabahaging impormasyon.
Marami nga sigurong tsismosa ang hindi nakakaalam ng mahahalagang impormasyon na aking ibinahagi. Bahala kayo. Manatili kayong mangmang at tatanga-tanga sa larangan ng pag-tsismis. Ako na ang expert! Bwahahaha!
Imeyl
Lumuwag naman ang aking pakiramdam nang aking malamang maayos na ang isa sa aking mga kaibigang panandaliang nawala. Sobra akong nag-alala noong mga panahong hindi siya nagpaparamdam dahil sa isang suliraning dapat nyang tugunan.
Ngayon napapaisip ako kung masyado na nga ba akong attached sa mga tao sa aking paligid? Mali bang maging attached? Ang hirap kasi nilang pakawalan o makitang lumayo sapagkat sanay akong lagi lang silang nariyan. May mga tao rin kayang attached na rin sa akin? Mararamdaman kaya nila ang mararamdaman ko kung mawala man ako?
Nakababahala lamang na ganito ako mag-react sa mga sitwasyon kung saan nasasangkot ang mga taong malapit sa akin. Sa kondisyon ng utak kong ganito, masama ang masyadong maging malapit sa mga tao. Hindi maganda ang kinalalabasan kapag bigla na lang silang nawawala. Yung tipong bahagi na sila ng pang-araw-araw mong buhay tapos biglang magbababay. Nasubukan ko na ng maraming beses at sobrang nakapanlulumo. Ngayong mga oras na itong naaalala ko, hindi lang oa, nararamdaman ko pa rin ang bigat ng pakiramdam noong nangyari dati. Hindi nakakatuwa.
Dahil tuloy rito ay naaalala ko ang isang taong bigla na lamang dumating sa buhay ko at sobrang tumatak sa akin ngunit sa saglit na panaho'y nagpaalam din. Ang tunay na dahilan kung bakit nya ako iniwan ay dahil hindi nya matanggap ang kalagayan ko. Hindi nya matanggap na minsa'y hindi ko lang mapigilang gustuhing mawala sa mundo. 'Yun ang sinabi nya sa aking rason at kahit marami akong tanong, siguro nga 'yun 'yon.
Hindi ko nagugustuhan ang pinatutunguhan ng post na ito. Bakit ko pa kasi sinimulan...
Ngayon napapaisip ako kung masyado na nga ba akong attached sa mga tao sa aking paligid? Mali bang maging attached? Ang hirap kasi nilang pakawalan o makitang lumayo sapagkat sanay akong lagi lang silang nariyan. May mga tao rin kayang attached na rin sa akin? Mararamdaman kaya nila ang mararamdaman ko kung mawala man ako?
Nakababahala lamang na ganito ako mag-react sa mga sitwasyon kung saan nasasangkot ang mga taong malapit sa akin. Sa kondisyon ng utak kong ganito, masama ang masyadong maging malapit sa mga tao. Hindi maganda ang kinalalabasan kapag bigla na lang silang nawawala. Yung tipong bahagi na sila ng pang-araw-araw mong buhay tapos biglang magbababay. Nasubukan ko na ng maraming beses at sobrang nakapanlulumo. Ngayong mga oras na itong naaalala ko, hindi lang oa, nararamdaman ko pa rin ang bigat ng pakiramdam noong nangyari dati. Hindi nakakatuwa.
Dahil tuloy rito ay naaalala ko ang isang taong bigla na lamang dumating sa buhay ko at sobrang tumatak sa akin ngunit sa saglit na panaho'y nagpaalam din. Ang tunay na dahilan kung bakit nya ako iniwan ay dahil hindi nya matanggap ang kalagayan ko. Hindi nya matanggap na minsa'y hindi ko lang mapigilang gustuhing mawala sa mundo. 'Yun ang sinabi nya sa aking rason at kahit marami akong tanong, siguro nga 'yun 'yon.
Hindi ko nagugustuhan ang pinatutunguhan ng post na ito. Bakit ko pa kasi sinimulan...
One-night Pisbol Stand
Para sa isang "nagda-diet" o kaya sa mga nagsisikap raw magpapayat, ang pagkain ng hindi wasto kahit isang beses lang ay parang isang one-night stand. Madali namang intindihin. Isang beses lamang ng panandalian kaligayahan na mas madalas ay may hindi magandang kinalalabasan lalo na kung walang ideya ang mga involved sa RH bill. Sinimulan ko itong isulat ngunit mahirap nga naman bang magkumpara kung wala akong karanasan sa aking pinagkukumparahan. Malawak naman ang aking imahinasyon kaya sa tingin ko'y sapat na iyon bwahaha!
Sa mga nagda-diet, ang pagkain ng burger ay isang napakalaking kasalanan ngunit ito'y sadyang nakatatakam na parang lagi kang tinutukso-tukso. Kung ako'y mahilig sa burger halimbawa, tuwing maaamoy ko at makikita ang kaakit-akit na hitsura nito at alam kong hindi ako maaaring kumain, mas mararamdaman ko ang pagkahayok ko rito. Kapag ako'y hindi na makapagpigil at sadyang hindi na maaawat sa pagkain nito, bibigay rin ako. Sa init ng burger patty at tamis ng juice nito, mararamdaman ko ang kaligayahang parang abot langit. Pagkatapos ng sandali ng purong ligayang iyon, mararamdaman ko ang satisfaction na hindi ko makuha sa reduced diet kong pagkain. Panandalian nga lamang ito dahil babalik din naman ako sa dati kong diet at hindi ako sigurado kung mayroon bang hindi magandang side effect ang pagkain ko ng burger ng isang beses. Isang beses na puno ng init at ligaya. Hahanap-hanapin ko ngunit wala nang ibang maaaring pumalit sa moment na iyon na palihim akong nag-singit ng burger sa aking diet. Walang kasiguraduhan kung makakasalubong ko ba uli ba ang pagkakataong iyon. Masaya ngunit alam kong mali. May idudulot ba itong masama? Malaking timbang ba ang maidaragdag nito sa akin? Masisira ba nito ang cycle ng aking diet? Basta ang mahalaga'y kahit saglit lang ay naramdaman ko ang hindi mapapantayang galak sa kaunting oras na iyon.
Wow, ganun din kaya talaga yung pinagkukumparahan ko?
Sa mga nagda-diet, ang pagkain ng burger ay isang napakalaking kasalanan ngunit ito'y sadyang nakatatakam na parang lagi kang tinutukso-tukso. Kung ako'y mahilig sa burger halimbawa, tuwing maaamoy ko at makikita ang kaakit-akit na hitsura nito at alam kong hindi ako maaaring kumain, mas mararamdaman ko ang pagkahayok ko rito. Kapag ako'y hindi na makapagpigil at sadyang hindi na maaawat sa pagkain nito, bibigay rin ako. Sa init ng burger patty at tamis ng juice nito, mararamdaman ko ang kaligayahang parang abot langit. Pagkatapos ng sandali ng purong ligayang iyon, mararamdaman ko ang satisfaction na hindi ko makuha sa reduced diet kong pagkain. Panandalian nga lamang ito dahil babalik din naman ako sa dati kong diet at hindi ako sigurado kung mayroon bang hindi magandang side effect ang pagkain ko ng burger ng isang beses. Isang beses na puno ng init at ligaya. Hahanap-hanapin ko ngunit wala nang ibang maaaring pumalit sa moment na iyon na palihim akong nag-singit ng burger sa aking diet. Walang kasiguraduhan kung makakasalubong ko ba uli ba ang pagkakataong iyon. Masaya ngunit alam kong mali. May idudulot ba itong masama? Malaking timbang ba ang maidaragdag nito sa akin? Masisira ba nito ang cycle ng aking diet? Basta ang mahalaga'y kahit saglit lang ay naramdaman ko ang hindi mapapantayang galak sa kaunting oras na iyon.
Wow, ganun din kaya talaga yung pinagkukumparahan ko?
Wednesday, January 4, 2012
Bawal
Kung ang ibig sabihin ng pagtanda ay mas marami pang gamot eh ayoko na talagang tumanda. Sa aking expectations sa aking buhay sa edad na ito ay hindi kasama ang pag-inom ng apat na klaseng gamot para tumino at mabuhay ng normal. Alam kong marami sa edad ko ang mas malala ngunit hindi nga ito ang inasahan kong mangyayari sa akin. Sabi lang ng nanay ko kanina habang pinupuno ko ang bawat kahon ng lalagyan ko ng gamot na 'pag tumanda raw ako mas marami pa 'to. Ayoko.
Alam ko rin na ang mga gamot na itong binibigay sa akin ay unti-unting niluluto ang utak ko sa hindi ko alam na putahe. Kung hindi ko naman iinumin, babalik ako sa dating kalunos-lunos kong kinalalagyan. Hindi nawawala ang takot ko na isang araw ay bigla na naman ako babagsak sa kalaliman ng aking sarili na hindi ko maipaliwanag. Kaya kailangan kong pagtiyagaang lunukin ang mga ito kahit nakakasawa at nakakasuka. Ayoko lang kapag naiisip ko kung bakit ko nga ba kasi kailangan pang bumuti? Wala na akong mga pangarap o kaya ay hinahangad sa ngayon. Kung anu-anong pinipilit kong pumuno sa utak ko upang hindi ko maisipang hindi ako nararapat sa mundo. Kailangan kong mag-isip ng mga walang kwentang bagay para tumigil tong gumugulo sa utak ko. Hindi ko gustong tumigil pero laging ganun. Titigil, mag-iisip, titigil, mag-iisip ng mas malalim.
Nagsisimula na naman ako. Tama na.
Alam ko rin na ang mga gamot na itong binibigay sa akin ay unti-unting niluluto ang utak ko sa hindi ko alam na putahe. Kung hindi ko naman iinumin, babalik ako sa dating kalunos-lunos kong kinalalagyan. Hindi nawawala ang takot ko na isang araw ay bigla na naman ako babagsak sa kalaliman ng aking sarili na hindi ko maipaliwanag. Kaya kailangan kong pagtiyagaang lunukin ang mga ito kahit nakakasawa at nakakasuka. Ayoko lang kapag naiisip ko kung bakit ko nga ba kasi kailangan pang bumuti? Wala na akong mga pangarap o kaya ay hinahangad sa ngayon. Kung anu-anong pinipilit kong pumuno sa utak ko upang hindi ko maisipang hindi ako nararapat sa mundo. Kailangan kong mag-isip ng mga walang kwentang bagay para tumigil tong gumugulo sa utak ko. Hindi ko gustong tumigil pero laging ganun. Titigil, mag-iisip, titigil, mag-iisip ng mas malalim.
Nagsisimula na naman ako. Tama na.
Subscribe to:
Posts (Atom)